Misschien heb je wel eens gedacht of gehoord: ‘even de knop omzetten… en dan lukt het wel’. Maar wat doen we nou eigenlijk bij het ‘de knop omzetten’? Soms moeten we inderdaad een onschuldig hobbeltje over, maar heel vaak hoor ik dit van mensen die vinden dat ze maar door en door moeten gaan, ook al ontstaat er interne weerstand.
Met ‘de knop om’ worden interne signalen van ongemak, van weerstand of weerzin, van angst of van verlangen, volstrekt genegeerd. Blijven functioneren is dan de norm die je jezelf oplegt in een omgeving waarvan jij vindt dat je daarin moet kunnen functioneren. Of misschien nog erger, waarvan jij het gevoel hebt afhankelijk te zijn en dus geen keuze vindt te hebben, want anders dan… althans zo voelt het. Ons zelfbeeld, ons emotioneel welbevinden, ons sociaal functioneren voelt dan afhankelijk van het vermogen door-te-gaan, van het vermogen te negeren wat we werkelijk voelen.
Dat we dit zo makkelijk doen en we het zo gewoon vinden om tegen anderen te zeggen, heeft meestal weinig te maken met de werkelijkheid, want binnen iedere afhankelijkheidsrelatie, zelfs in een baan, zijn er vaak meerdere manieren om ergens te komen. Zodra je de noodzaak voelt om weerstand of weerzin te negeren, is er volgens mij iets aan de hand.
Stel dat je je afhankelijk voelt van de Ander of van Iets anders, dan is het risico op verlies van die relatie in jouw beleving misschien wel heel erg groot, als je de knop nu eens niet om zet. Dab lijkt ondanks alle innerlijke weerstand het toch veiligste keuze de knop gewoon maar weer om te zetten.
Doen wat verwacht wordt en niet varen op je innerlijk kompas ontstaat vaak in onze jonge jaren als we niet kregen waaraan wij behoefte hadden, zoals veiligheid, respect, genegenheid, liefde. Als kind trekken we dan de conclusie dat we daar iets voor moeten doen, omdat we het anders niet verdienen. Je zet jezelf dan helemaal opzij en gaat functioneren naar wat je denkt dat de ander nodig heeft, of van je verwacht.
Zo ontstaat gewoontegedrag om je innerlijk te negeren inde hoop je sociale relaties en je werkrelaties veilig te stellen, in het verlangen gezien en gehoord te worden, om geliefd te worden.
Vaak hoor ik van mijn cliënten dat zij niet eens meer goed weten wat ze wel en niet voelen. Toch blijkt keer op keer dat die oude gewoonte van de innerlijke signalen te negeren in de hoop op gehoord en gezien te worden, in IEMT-sessies op een rustige manier kan worden getransformeerd naar werkelijk te voelen van binnenuit. Dan ontstaat iets nieuws, je hoort jezelf en je ziet jezelf. Verrassend hoe dit dan vanzelf leidt naar gehoord en gezien te worden door de ander.
Er ontstaat een geheel andere beleving van de relatie tot jezelf, en daarmee ook tot de ander of tot b.v. iemands werkomgeving. Deze andere beleving draagt niet meer de sporen van het afhankelijke kind, maar is er één van een volwassene die kiest in welke situatie deze zich afhankelijk kan maken op basis van gelijkwaardigheid: je leeft dan vanuit wat er nu is, niet vanuit wat er ooit (niet) was.